Na de training op dag 1 en 2 begint de pijn in mijn schouder toe te nemen. De Ibuprofen en paracetamol worden ingenomen alsof het zoete broodjes zijn. En dat lijkt te kloppen, de bloedsuikers schieten continu omhoog. Op mijn meter kan ik op de minuut aflezen wanneer ik de pijnstilling heb ingenomen. Dag 3 heb ik op een andere manier getraind namelijk 25 km wandelen door bergen en sneeuw. Ik blijf me verwonderen over dit mooie land. Wat een stilte. Over 25 km in het bos ben ik slechts twee personen tegengekomen wandelend met een hond. Verder niets dan stilte en het kraken van verse sneeuw. Onderweg heel veel foto’s gemaakt om het thuisfront zoveel mogelijk avontuur mee te laten beleven. Ik was nog steeds in de beleving dag 4 weer te starten op de lange latten.  

261698d1e8307d95_0f26441a21b1d92e

Tijdens het lopen heb ik een aantal keer mijn arm in de band van mijn rugzak gehangen ter ondersteuning. Dit was een teken dat er weer pijnstillers genomen moesten worden. En ja hoor daar kwam na een half uur weer een suikerpiek, mijn benen verzuren en ik ging weer lopen als een hark. Doorlopen, zorgen dat je warm blijft en mentaal jezelf moed inpraten: Je kunt het! Je kunt het! Iedereen rekent op je, iedereen vertrouwd erop dat je het gaat doen. 

Na drie uur wandelen in stilte zat ik op een bankje aan een uitgestrekt bevroren meer. Ik dacht aan de training en ik bleef ruzie maken met mezelf, wat een strijd. Dit is onbegonnen werk. Om 3 uur in de nacht mijn bed uit om vervolgens ruim 2 uur te staan blauwbekken in start vak 10. Met dan ook nog eens de klim de berg van Sålen op. Marco “Vasatrainer” garandeerde mij maximale stilstand en schuifelend in visgraat de berg op met de stokken als enige steun. Continue spanning op mijn schouders dus.

Met mijn schouderoperatie in gedachten zakte de moed mij nog verder in mijn langlaufschoenen….Doe ik er goed aan om toch te starten? Waar doe ik het dan voor? Om te bewijzen dat ik het kan? Voor wie? Mijn suikers gaan wel mee, daar ben ik niet bang voor, dat is mijn eeuwige partner. Hij laat me niet vallen. Wat als ik start en ik val op mijn schouder? Ik kan mezelf niet opvangen, dus val als een blok beton. Wat zeggen ze thuis als ik met nog meer schade thuis kom, dan toen ik vertrok? Was maar niet gestart? Wat een gevecht….

En toen was er ineens een gedachte aan mijn kleine Xarian. Hij gaat nog niet naar school, ik had mezelf voorgenomen deze periode enorm van mijn kleintje te genieten. 50% genezing na een operatie geven ze me, dat is niet veel, echter ik kan dit percentage misschien nog meer verlagen. Nee, dat is het niet waard, ik neem een besluit. Vanavond meld ik het in de groep:

Ik ga niet starten, ik stop met de training. Met pijn in mijn hart, maar dit is een overwinning voor mezelf. Durf te kiezen voor mezelf en niet voor wat ik denk dat een ander van me verwacht. YES i dit it!

Dankzij de voorbereiding naar de Vasa heb ik zoveel over mezelf geleerd, ben ik weer actief in beweging gekomen en bovenal ben ik STRONGER THAN BEFORE. Met dank aan http://www.bvdgf.org en http://www.vasasport.nl

Ik blijf heerlijk wandelen in het mooie gebied, ga mijn collega Vasa’s coachen en vooral veel genieten. Op naar mijn volgende doel de NDC en de Nijmeegse 4-daagse, want wandelen gaat gelukkig prima.