En dan is het zover…..11 november 2018, mijn eerste 21 km run. Wow, wat was ik zenuwachtig. De avond ervoor natuurlijk op stap in San Sebastian. Verstandig of niet? Geen idee, maar wanneer kom je daar nu? Ik vond dat ik vooral ook van de omgeving moest genieten. Flamenco dansen, gezellig eten en natuurlijke Sideria die je als Nederlandse zeker niet over mag slaan. Appelcider uit de omgeving en de pinchos, heerlijke kleine hapjes waar wij in Nederland niet aan kunnen tippen, maar ja, onze eetcultuur is dan ook niet Spaans en wij hebben stamppot. Een enorme hypo maakte aan deze stapavond wel een eind, ik was volledig gedesoriënteerd en mijn freestyle libre gaf LO aan (dus niet meer te meten). Van het ene op het andere moment was ik niet meer in staat te communiceren, te eten of te drinken. Mijn maatje Tomas had gelukkig de Glucagonspuiten bij de hand en na twee glucagon spuiten kwam ik weer een beetje bij mijn positieven. Verkeerde inschatting gedaan, achteraf, met het eten en drinken. Waarschijnlijk toch teveel insuline toegediend…..Wat een geluk dat Tomas in de buurt was en haarfijn aanvoelde wat er met me aan de hand was. Iedere andere Spanjaard had me waarschijnlijk genegeerd en wat zou er dan gebeurt zijn….ik wil er niet over nadenken. ik heb wel geleerd dat met dit soort activiteiten in een land waar je de taal niet helemaal machtig bent het heel belangrijk is dat je niet alleen bent. Nog 1 dag te gaan en dan moesten we de 21 km halen, presteren dus……

Het was erg speciaal, samen met een groep hardlopers, allen met diabetes. Onderling verbroedert door kameraadschap, diabetes en een gezamenlijke interesse (hardlopen. ok bij mij is nog steeds niet mijn favoriete bezigheid).

 

Zoals ik al zei: diabetes verbroedert. In Pamplona de dag voorafgaand aan de run troffen we Camino vrienden en hebben we deze prachtige stad verkent en kregen we een uitgebreide stadstour. Wat fijn om deze mensen weer te treffen, allen weer een gemeenschappelijke vriend: diabetes.

De tocht was zwaar, wat had ik een spierpijn van de hypo, alles voelde verkrampt en iedere beweging deed pijn. Natuurlijk waren deze dag de bloedsuikers ongekend hoog, waardoor ik me ook wel wat suf en moe voelde. Ok, geen stapavond meer voor mij, maar op tijd het bed in, uitrusten voor de dag….21 km…….

En dan is het zover….11 november 2018….de dag. Deze dag startte ik al met een bloedsuiker van 22….hmmm een hoop spanning, een hoge temperatuur in San Sebastian en nog steeds herstellende van de glucagonspuiten denk ik.

De hele run was Tomas in de buurt, we hielden elkaar in de gaten en ieder haf uur vonden we dat we de bloedsuikers moesten controleren. Dat deden we trouw. Na een uur zakten bij mij de suikers en Tomas zijn suikers waren in een strakke lijn, zo tussen de 8 en 10, uitstekend dus. Ik zat inmiddels op 15 dus het zakte. Na 10 km zakten de suikers naar 10 en van het ene op het andere moment ging het heel snel omlaag Pompstand had ik inmiddels op -75% gezet nadat ik de 10 op mijn Freestyle had geconstateerd. Na 15 km zat ik op 3,6 en kreeg ik een dextro energie flesje aangereikt door Tomas. Ik hoefde niets vast te houden tijdens het rennen, Tomas zorgde ervoor dat het mij aan niets ontbrak.

Wat Tomas me pas een paar weken voor de run had verteld, was dat er ook heuvels in het parcours zaten…..hmmm als Nederlandse was ik daar natuurlijk niet op berekend. Ik merkte dat bergopwaarts me veel kracht en energie kostte, dextro gels waren gewillig, net als Tomas. Eenmaal bergafwaarts liepen we weer als een speer en na iets meer dan 2,5 uur bereikten we samen de finish. Wat een belevenis…..we hadden het gehaald. Tijd is niet belangrijk, de prestatie wel.