2679-4

Dag 3: Groesbeek, de Zevenheuvelenloop.

Het is 4.00 uur en de wekker gaat. Oei, ik wil uit bed stappen, voel mijn twee teentjes en de watten die ik er van tevoren alvast tussen had gestopt. Dat belooft nog wat te worden. Ik strompel richting badkamer, maar na een douche met Dr. Kneipp voel ik me weer als herboren. Om 5.00 uur sta ik zo fris als een hoentje op de Wedren. Met alle beveiliging om me heen, ben ik mijn angst een beetje kwijt. Ik ontspan en geniet van alle mensen om me heen.

Ik zie een dame met een bobbel op haar arm. Spreek haar aan en inderdaad ze draagt een Omnipod insulinepomp. Ik ontmoet zowaar een soul mate. We wisselen wat ervaringen uit en gaan vervolgens ieder ons eigen weg. Vandaag liep ik in mijn Bas van de Goor Shirt wat voor meerdere mensen aanleiding was om een praatje te beginnen. De Omnipod zat zichtbaar op mijn kuit, ook dat was reden voor mensen om of een praatje te maken of te wijzen naar me en dan vervolgens hun hoofd weg te draaien. Jammer, want ik ben echt niet gevaarlijk hoor.

Ik ben ondanks alle strubbelingen blij met mijn Omnipod, wel merk ik dat de plaats van de Pod bepaald hoe goed het werkt. Op mijn buik doet de pomp niets meer, insuline wordt niet opgenomen. Inmiddels weet ik dit, maar wat gaf dit een hoop frustratie. Steeds weer van Pod wisselen en bellen om vervangende Pods te krijgen. Gelukkig is er bij de leverancier begrip. Ook interesse in een Omnipod: check www.mylife-diabetescare.nl

Deze dag loop ik geweldig met topsuikers. De pomp heb ik afgesteld op -15% en ik liep met mijn sensormeter in de hand. Ik heb gisteravond even contact gehad met Bas van de Goor over de wisselende suikers. Na mijn Vasaloppet challenge is hij nog meer een voorbeeld voor me. Hij gaf aan dat ik de sensor veel intensiever moest gebruiken. Hij heeft natuurlijk gelijk. Ik betaal 60 euro voor een sensor en gebruik hem veel te weinig. Vandaag controleer ik onder het wandelen door iedere 10 minuten. Ik kan veel eerder ingrijpen wanneer ik een hypo zie aankomen. Ook wanneer de suiker vanwege de temperatuur ineens omhoog schiet, ben ik er op tijd bij.

Ieder uur eet ik iets, hetzij een banaan, een appel, een boterham of een notenreep. De soep onderweg zorgt ervoor dat ik mijn zoutgehalte aanvul. Na de soep voel ik me als herboren. En vriend diabetes? Die zorgt dat ik na de 40 km, zelfs nog met vriendinnen een dansje waag op de Wedren. Wat een ontlading! Nog 1 dag te gaan….Op naar de Via Gladiola…