Inmiddels is het even stil geweest….,maar mijn gewicht blijft nog steeds stabiel. Ik draag gelukkig bijna 11 kilo minder mee aan gewicht sinds mijn vorige uitdaging de Camino Santiago. Wat een gepuzzel was het om dat voor elkaar te krijgen. Natuurlijk heb ik ook veel geleerd van Dr. Henk Bilo tijdens de Camino. Een ding is me goed bijgebleven: het is een kwestie van doorzetten, maar ook in jezelf geloven. Andere mensen weten vaak prima wat er aan schort en wat je fout doet in hun ogen, maar zij hebben geen diabetes. Zij weten niet wat het betekent als iemand tegen je zegt: joh dan moet je wat minder koolhydraten nemen en wat meer sporten. Tsja, maar dat werkt voor mensen met diabetes niet altijd.

Ik ben een andere weg ingeslagen. Natuurlijk had ik ook weleens een moment dat ik dacht: “ok, nu is het goed geweest, ik heb even geen zin meer om op te letten wat ik eet“. Voel jezelf niet schuldig als je zo’n dag hebt, het mag er zijn, zolang je maar bewust blijft wat je aan het doen bent. Natuurlijk ging het afvallen niet zonder slag of stoot.

Ik heb veel suikerschommelingen gehad. Een aantal keer een hele heftige hypo. Een hypo voorafgaand aan een wandelmoment met mijn groepje ter voorbereiding op de Nationale Diabetes Challenge staat me nog het beste bij. Ik had de hele dag al hoge bloedsuikers, een collega trakteerde op gebak en ik kon de verleiding niet weerstaan. Ik was vergeten dat ik al een bolus had gegeven vanwege de hoge suikers, daarna gaf ik nog eens een extra bolus voor de taart. Verder merkte ik niet zo heel veel effect, ik ging door met werken en checkte nog even mijn suiker, voordat ik naar huis ging, 9.7. (Heel belangrijk!) Prima, veilig om naar huis te rijden en gelukkig een niet al te hoge suiker meer.

In de auto dacht ik na over de te lopen routes, wat ik na de wandeling nog moest doen en wat er voor morgen op het programma stond. Kortom, heel veel hersenspinsels in mijn hoofd. En dan begint de ellende, mijn hoofd was zo druk aan het werk. Toen ik thuis aankwam (niet in kilo’s, maar bij de deur :-)) had ik het gevoel dat ik een hele week gewerkt had. Ik kon geen besluiten meer nemen, wist niet meer wat ik aan wandelkleding moest dragen, hoe laat we zouden starten, wie er mee liepen als begeleiders etc. etc.  Ik wist alleen dat ik de begeleiders moest bellen om te zeggen dat ik iets later zou komen. Het ergste was nog dat ik geen verschil meer zag tussen mijn mobiel en mijn pomp. Ik probeerde de pomp uit te zetten met mijn mobiel, en met mijn pomp te bellen.

Manlief probeerde mij uit te leggen dat ik mijn pomp uit moest zetten, maar ik begreep het niet. Kinderen in paniek, en moesten ook wel lachen, want ik liep inmiddels in de wandelkleding van manlief. Ze snapten mij niet meer. Suiker wilde ik ook niet, want ik had nergens last van vond ik. Na een glucagonspuit kwam ik weer een beetje bij. En dan voel je het klamme zweet overal over je lichaam, klappertanden en nog steeds niet helemaal helder. Je voelt je schuldig dat het je weer eens is overkomen. De fase na een hypo vind ik soms nog erger dan de hypo zelf. Wat een beroerd gevoel, koud, warm, hongerig, leeg, zweverig, trillerig, wazig zien. Dit heb ik ook tijdens een hypo, maar dan ben je het minder bewust. Als het suikergehalte weer wat is toegenomen voel je deze symptomen ook, maar ben je ze veel bewuster.

Ik heb er wel weer iets van geleerd. Inmiddels heb ik een handleiding gemaakt voor mijn pomp. Heel kort en krachtig. Deze ligt thuis en op mijn werk, zodat ook anderen mijn pomp kunnen uitzetten. Dit lost de hypo natuurlijk niet meteen op, maar draagt wel bij aan een sneller herstel. Suiker toedienen is natuurlijk wel een vereiste. Ook heb ik de beroemde kaart van Novo Nordisk op mijn kantoor hangen met de verschijnselen van een hypo en hyper, alhoewel deze bij mij niet altijd kloppen.

Kortom, het afvallen ging niet vanzelf, maar ik heb voor mezelf al een aantal dingen kunnen uitzoeken die helpen. Een topje van de sluier: Ik ben erachter gekomen dat ik heel gevoelig ben voor Aspartaam. Na veel puzzelen en uitproberen, blijkt dat ik veel vocht vast houdt door het eten of drinken van voedingsmiddelen waar Aspartaam in zit. Daarnaast geeft het mij een enorm opgeblazen gevoel in mijn buik. Dit was ook zichtbaar. Soms was het zo erg dat ik een kopje koffie op mijn buik kon zetten!

Hoe kwam ik erachter? In het begin probeerde ik zoveel mogelijk op de koolhydraten te letten die ik binnen kreeg, maar afvallen deed ik niet zo heel veel. Toen ben ik gaan letten op mijn binnen genomen aantal kcal. Het afvallen kwam op gang, ik dronk vooral water, thee en crystal clear. Na verloop van tijd ging ik over op crystal clear van de Lidl, deze bevatte koolzuur, want ik wilde weleens wat anders drinken. Na verloop van tijd kreeg ik dat opgeblazen gevoel. Het viel mij op dat dit voornamelijk aan het eind van de dag was, na het drinken van een glas fris (huismerk crystal clear van de Lidl), of het eten van stoofpeertjes (gekookt in cassis light!), en zo nog wat andere dingen. Ik hield al netjes bij wat ik dagelijks at, zo vielen er wat puzzelstukjes op hun plek. Het viel op dat ik dit opgeblazen gevoel bij het nemen van bepaalde producten had en anders niet. Na de etiketten te hebben bekeken zag ik dat in alle producten waar ik op reageerde Aspartaam zat. Vanaf dat moment heb ik deze producten niet meer genomen en…het effect is er. Ik heb geen opgeblazen gevoel meer en hou minder vocht vast.

Aspartaam zelf bevat geen calorieën, maar als je vocht vasthoudt doet dit wel iets met je gewicht. Ik luister tegenwoordig ook meer naar mijn lichaam. Momenteel zit ik in een keelpijncyclus, en heb ik wat dingetjes aangepast in mijn voeding, het gewicht is stabiel. Theoretisch gezien zou ik nog steeds moeten kunnen afvallen als ik kijk naar het aantal binnen gekregen calorieën. Ik ga weer aan de slag met puzzelen, want iets zegt me dat ik nog naar mijn voeding moet blijven kijken. Ergens zit nog een addertje onder het bekende gras….ik houd jullie op de hoogte!