Ik zal eens beginnen bij het begin. Na twee jaar in Spanje de Camino te hebben gelopen met de Bas van de Goor Foundation, ontstaan er contacten die je niet voor mogelijk houdt. Ik heb een hartsvriendin gekregen die ik nooit meer kwijt wil, enkel en alleen al door het plezier wat we samen hebben gehad tijdens het lopen. We hebben lief en leed gedeeld, net als dextro en blarenpleisters. De hobby’s die we samen hebben, maar ook onze gezamenlijke partner: diabetes type 1. We hebben beiden een insulinepomp en een sensor voor de glucosechecks. Eigenlijk zijn we elkaars sensoren geworden. We kijken elkaar aan en kunnen elkaars glucosewaarde bijna voorspellen. Naarmate je meer activiteiten met elkaar doet, zelfs samen slaapt in de bruidssuites en elkaar alweer mist bij thuiskomst ontstaat er een band, waarin diabetes de allereerste partner in crime is. Zonder de diabetes, en de daarbij behorende challenges, hadden mijn vriendin Juliet en ik elkaar nooit ontmoet.

Net als een andere bijzondere vriendschap met Erik. Na 3 diabetes challenges: 2 x Camino wandelen en de Vasaloppet langlaufen in Zweden. Wat was het een challenge, langlaufen met diabetes, gelukkig hadden we elkaar. We konden samen beslissen wat wel en wat niet te doen. Gek dat je het soms even zelf niet meer weet. Altijd fijn als er dan een lotgenoot is die meedenkt. Is dit aantal koolhydraten genoeg om de finish te halen? Zou mijn insuline bevriezen? Na dit avontuur kwamen er twee seizoenen wandelen in Spanje. Hiervoor moest getraind worden en na verloop van tijd besef je…..je hoeft elkaar maar aan te kijken en je weet oh, oh er is een hypo op komst: “zeg, ga jij eens even eten?” of “volgens mij zit je te hoog in jouw suiker”. Tegelijkertijd eerst in een ontkenningsfase, maar daarnaast ook weer accepteren dat de ander je inmiddels zo goed kent dat een check met een naald of sensor eigenlijk niet eens meer nodig is.

 Zo ontwikkelden in Spanje tijdens de Camino ook andere vriendschappen. Er liepen natuurlijk ook  Spanjaarden mee met diabetes. Na veel momenten met hypo ’s mee te maken met elkaar en er voor elkaar zijn, ontstaat er een soort verbroedering. Taal vormt ineens geen barrière meer. Er waren mensen bij die geen woord Engels en zeker geen Nederlands kunnen spreken, maar de diabetes schept een band. Google translate is gewillig en na uitwisselen van telefoonnummers, facebook accounts blijkt er bij thuiskomst nog steeds contact. Natuurlijk worden er veel dingen besproken over diabetes, daarnaast worden nieuwe plannen gemaakt. Wat zou het leuk zijn als Spanje naar Nederland komt. En jawel, een nieuwe vriendschap ontstaat. Met sommige mensen heb je intensief contact, andere iets minder, maar er ontstaat wederom een band. Je hebt de gezamenlijke gemene deler: diabetes.

Met twee Spaanse vrienden is het contact intensief gebleven, dit resulteerde in een nieuwe uitdaging: Hardlopen. Bij thuiskomst van de Camino werd mij verteld werd dat het leuk zou zijn om samen een tocht te gaan kiezen die we dan samen konden rennen…..Ik dacht: “Ik kom nooit verder dan 2 lantaarnpalen” en vond het een belachelijk idee. Met mijn vriendin Ainhoa bedachten we de New York mini marathon in Rotterdam met de afstand 10 km. Met mijn maatje Tomas werd de lat iets hoger gelegd: de halve marathon in San Sebastian in Spanje. Eerst maar eens trainen om verder te komen dan 2 lantaarnpalen…..in mijn volgende blog zal  ik het verdere verloop vertellen.