En dan volgt een periode van trainen, hardlopen wel te verstaan. Bijzonder, voor mij, want het is absoluut niet mijn ding. Waarom doe je het dan? ….Nou…..Ik vond dat ik het toch moest kunnen. De bloedsuikers hielden me altijd tegen om te oefenen. Als ik al eens een half uur aan het hardlopen was, kwam de eerste hypo alweer, veel suiker eten was het gevolg. En jawel…. daarna weer een flinke hyper. Hoofdpijn, misselijkheid, nee! absoluut geen goede reden voor mij om er aan te beginnen. Toch kriebelde het. Ik hoorde van mijn Spaanse maatje Tomas dat hij meerdere runs had gedaan en dat het best ging met zijn regulatie. Hij heeft me uiteindelijk overtuigd en het enige wat ik zou moeten doen was een vliegticket boeken naar Spanje, de rest zou hij regelen via de Spaanse diabetesgroep ANADI. Een periode van trainen kwam aan, iedere week 3 x hardlopen en opbouwen met 500 meter per keer, totdat ik 5 km achtereen kon rennen. Mijn insulinepomp zette ik uit, voordat ik begon met rennen. Ik eindigde uiteindelijk met een bloedsuiker ver boven de 10. Hmmm. Toch doorzetten, opgeven is geen optie! Ik had het vliegticket namelijk al gekocht (Puur om mezelf te dwingen en het niet halverwege af te laten weten). Mijn strategie werkte nog niet met het uitzetten van mijn pomp. Ook Tomas had wel te kampen met wisselingen in de regulatie en zo stonden we elkaar bij om een goede strategie te bedenken. Pomp uitzetten voor het hardlopen was (nu nog) te extreem. Wellicht verbrandde ik ook nog niet zoveel suikers gezien, de afstand nog niet enorm was. Na een aantal weken goed achtereen 5 km te kunnen rennen, ging ik weer uitbreiden met 500 m per keer in en dan tot 10 km. Nu werkte het goed, de pomp op -50 % en dit een half uur voorafgaand aan het rennen. Ik leerde met vallen en opstaan….uiteindelijk bleek dat starten met hardlopen voor mij begint met een bloedsuiker tussen de 10 en de 13.  Als ik dan mijn pomp een half uur voor de start op -50 % zette, eindigde ik op een mooie 8. Prima. Dit werkte van 5 – 10 km prima. Naverbranding wilde nog weleens een hypo geven, maar die voelde ik prima aan.

 

Mijn regulatie veranderde bij het hardlopen van 10 km en meer. Ik bleef dezelfde strategie houden, iedere training 500 m meer tot dat ik de 15 km had bereikt. Tomas vertelde mij dat ik me geen zorgen moest maken en als ik op deze manier verder zou trainen San Sebastian prima haalbaar was……21 km……bij de gedachte werd ik wederom heel onzeker. Ik ging verder, nog steeds was opgeven geen optie. Ik trainde in de zomervakantie in Zuid Frankrijk bij een temperatuur van 38 graden en liep daar relaxed afstandjes van 15 km. Wow ik had dat nooit verwacht.

 

 

De pomp stond inmiddels op -70% een half uur voor de start en een half uur, voordat ik stopte met hardlopen zette ik de pomp weer op een normale stand. Ik kwam erachter dat wanneer ik dat niet deed, ik toch tijdelijk een structureel tekort had aan insuline, wat resulteerde in een hele hoge suiker na het hardlopen. Dit voorkwam ik door de pomp een half uur eerder weer op de normaalstand te zetten. Ik leerde met vallen en opstaan. De hoge temperaturen bezorgen mij altijd hoge bloedsuikers ,dus dit ging dan dubbelop.

Als eerste run volgde de New York mini marathon in Rotterdam voor het Diabetesfonds, samen met mijn Spaanse vriendinnetje Ainhoa (ook type 1 diabetes). We hadden op afstand “samen” getraind (bloedsuiker strategie & lichamelijke training) en in oktober was het zover. Onze eerste officiële run met een afstand van 10 km. Spannend was het wel, Ainhoa was een week bij mij thuis en samen hebben we allerlei leuke dingen gedaan, echter er moest ook getraind worden voor de run. Eenmaal bij de start in Rotterdam ging het super, het weer zat mee, de sfeer was goed en zo renden we beide onze eerste serieuze run. Gefinished, met stabiele suikers en daarna genieten van het mooie weer.

Nadat ik de 15 km ook aardig onder controle had, verzekerde Tomas mij dat ik het ging halen. Hij zou me tijdens de San Sebastian-Behobia run in november 2018 ondersteunen. Hij droeg mijn dextro’s, mijn gelletjes en zorgde voor mijn drinken onderweg. Wat een uitdaging samen met diabetes deze run doen. Het tempo van Tomas lag veel hoger dan dat van mij. Logisch, als ervaren hardloper, ik was al blij dat ik de start zou halen. Toch fijn dat je het niet helemaal alleen hoeft te beleven. Er volgden nog een paar lange afstand runs van 17, 19 en 1 x 21 km en toen moest het trainen klaar zijn. Tomas bleef op me inpraten en me vertellen dat ik het kon. We zullen het wel zien……De teller stond op dat moment op 18 km…..