Dag 4: De dag van de ViaGladiola

De Omnipod en de sensormeter liggen op mijn nachtkastje, zodra ik wakker wordt kan ik even controleren. Ik werd niet wakker, maar sliep als een blok. De vette watten heb ik weer geïnstalleerd en ik ben er klaar voor. De laatste dag, dit wordt een dag om nooit te vergeten. Zo dichtbij de medaille. Ik had nooit van mezelf verwacht dit te kunnen doen. Mijn benen hebben genoeg meegemaakt, maar kennelijk kunnen ze dit avontuur toch aan.

Het is weer bloedheet, de luchtvochtigheid is hoog. Veel drinken dus. Voordat ik vertrek ben ik al nat van zweet. Bloedsuiker 6,6 en de pomp op -15%. Hiermee moet het gaan lukken. Na ieder uurtje wandelen eet ik iets, stiekem ben ik blij dat het de laatste dag wandelen is. Niet vanwege het wandelen, maar een keer uitslapen is ook niet verkeerd. Dit is een illusie, morgen vertrekken we meteen naar Frankrijk voor onze zomervakantie. Van uitrusten is geen sprake.

De eerste onweersbui dient zich aan rond Alverna. Gelukkig net op tijd bij een rustplaats. De regen komt met bakken uit de lucht. Het flitst en het rommelt, het lijkt wel nacht. Na een uur stopt het en gaan alle wandelaars weer van start. Ik ook. Onderweg kom ik een Vasaloppet strijder tegen, te herkennen aan een Bas van de Goor shirt. Samen met hem en mijn man wandel ik verder. Eenmaal op de dijk volgt een enorme onweersbui. Ik ben als de dood voor onweer en meld mijn man dat ik er bij de dijk af ga, me op laat halen door mijn ouders en dat ik er klaar mee ben. Mijn bloedsuiker zit inmiddels op 22, Adrenaline giert door mijn bloed.

Manlief wil hier niets van weten, hij pakt mijn hand en trekt me de dijk over. Gebukt voor de flitsen en doorweekt schuil ik onder zijn schouders en denk: Wat een hel! Kom op, hier hebben we het hele jaar naar toegeleefd, we gaan niet opgeven voor een onweersbui, zegt manlief.

Na anderhalf uur zakt de bui, de zon komt door en mijn bloedsuiker zakt. De Adrenaline verdwijnt en een flinke bolus insuline zorgt ervoor dat ik weer helder kan denken. Op naar de ViaGladiola. Laat het nu maar gebeuren. Na de dijk, de Pontonbrug in Cuyk en andere mooie plekken komen we aan in Nijmegen. Eenmaal daar aangekomen is het welkom gevoel enorm. In grote getallen staan wildvreemde mensen je te knuffelen, moedigen ze mij aan en krijg ik gladiolen. Vrienden, familie, kennissen, iedereen lijkt er te zijn. Wat is de ViaGladiola lang…..de finish lijkt steeds verder weg. Eindelijk zien we de streep en de vlag. Mijn man en ik grijpen elkaar vast en samen wandelen we over de finish. Wat een prestatie!

Het felbegeerde kruisje wordt opgehaald en naderhand zitten we uit te rusten op de Wedren. Mijn vriendin Desiree is ook over de finish en we omhelzen elkaar. Yes, we did it! Volgend jaar weer? Eerst maar eens uitrusten, oh nee we gaan naar Frankrijk morgenvroeg en daarna een fietskampeervakantie met mijn zoontje. Weer een andere uitdaging met mijn diabetes.