_DSC3804

Dag 2: Wijchen

Een late start: 6.00 uur vanaf de Wedren, vriend diabetes ontwaakt met mij….

Ik heb vannacht als een blok geslapen. In tegenstelling tot wat ik verwacht had, heb ik relatief weinig spierpijn. Wel had ik nog wat langer willen slapen. Gelukkig geen hypo, s, blaren en andere ongemakken gehad. Ik begin met een suiker check. Inmiddels heb ik de FreeStyle Libre geïnstalleerd op mijn schouder. Dit wandelt fijner, dan steeds te moeten stoppen om te prikken. Nuchter om 5.00 uur gaf de sensor 6.7 aan. Een prima start. Mijn ontbijt bestaat vandaag uit een beker vanille yoghurt en vers geperst sinaasappelsap, samen goed voor ongeveer 40 gram KH. Normaal gesproken loop ik 1 op 12 zeg maar, dat betekend dat ik 1 eenheid nodig heb per 12 gram KH die ik nuttig. Ik besluit een bolus van 3E te geven.

Vandaag Wijchen, dit lijkt me de saaiste route. Ik laat me verrassen. Als het startsein op de Wedren wordt gegeven, stap ik daadkrachtig Nijmegen in. De pomp staat op normale stand. Gisteren had ik continu een hoge suiker, daarom probeer ik het vandaag maar even op normale stand. Ik voel me goed, gesterkt door de mooie nuchtere waarde. Het is warm, de straten geven de warmte van de dag ervoor nog af. Het lijkt alsof het asfalt om 6.00 uur al begint te smelten. De temperatuur op mijn mobiel geeft 20 graden weer, gelukkig is dat niet het beeld van mijn sensor. Een uur na de start geeft vriend diabetes aan tevreden te zijn en hij is goed voor een waarde van 7.5. Hij kruipt samen met de sensor terug in de heuptas.

Na een paar uurtjes lopen ben ik door mijn watervoorraad heen. Het gaat hard, zweetdruppels ontstaan overal op mijn lichaam. Eigenwijs als ik ben, loop ik door. Het is warm en daar heeft iedereen last van. De suiker zal wel te hoog zijn, dat was gisteren ook het geval. Manlief vraagt: Hoe gaat het? En natuurlijk antwoord ik: Prima hoor hoezo? Nou je loopt steeds in een ander tempo, dan snel, dan langzaam…Moet je niet even met de sensor meten?

Als excuus geef ik aan dat het waarschijnlijk komt, omdat ik aan het nadenken ben en me niet concentreer op mijn wandeltempo. Een half uur later veranderen de zweetdruppels in heuse plassen en zag ik alles dubbel. Op aanraden van manlief, toch maar de sensor gepakt en wat blijkt: LO. Snel wat boterhammen naar binnen gewerkt voor de langzame KH en een energiedrankje om op de benen te blijven. Eenmaal weer bijgekomen realiseerde ik me weer dat ik eigenwijs was geweest. Ik wilde op mijn gevoel afgaan, echter dit bleek niet te kloppen.

Soms is de diabetes zo onvoorspelbaar. Ik denk dat een ieder zich hier wel in herkent. Deze dag was zeker geen saaie tocht, het was een mooie route, afwisselend en het publiek was wederom geweldig. Wat een sfeer! Trouwens als tip voor iedereen die de vierdaagse wil lopen: Onderweg wordt zoveel eten en drinken aangeboden. Een heuptas gevuld met water en de diabetesmaterialen, een blokje dextro voor noodgevallen is ruim voldoende en verder…een goed humeur en luisteren naar je eigen lichaam.

Terug in de bus naar huis voelde ik een paar teentjes branden, toch even langs het Rode Kruis om mijn voeten te laten controleren. Met diabetes moet ik goed voor mijn voeten zorgen. Wat blijkt: twee kleine blaartjes. Ik ben gaan liggen en heb me overgegeven aan de dappere mensen van het Rode Kruis. Wat een karwei al die voeten met blaren doorprikken. Zij liever dan ik, maar wat was ik blij met ze. Het advies om vette watten tussen de tenen te doen ga ik opvolgen en verder zien mijn hoefjes er prima uit. Op naar dag 3.