Tsja en dan is er een jaar voorbij. Covid-19 heeft er flink ingehakt, ook bij mij en mijn diabetes. Voor 2020 had ik veel uitdagingen in gedachten. Zo zou ik de Nijmeegse vierdaagse gaan lopen, een halve marathon gaan rennen in Drunen, naar Spanje om te wandelen van Burgos naar Leon, en nog twee andere hardloopruns doen. In maart ging de Drunense Duinenloop niet door, maar ach ik had goede hoop dat ik mijn Camino in April met mijn Spaanse Camino vriend en hardloopmaatje wel zou kunnen doen. Helaas, ….het mocht niet zo zijn. Van mijn werk werden we acuut naar huis gestuurd om daar ons werk verder uit te voeren. Ook het organiseren van de Nationale Diabetes Challenge kwam op losse schroeven te staan…..Ik weet niet hoe het met jullie is, maar mijn diabetes werd een klein irritant heksje die mijn suikers volledig in de war brachten.  De eerste weken mochten we nog wandelen op 1.5 m afstand, maar ook dat stopte vrij snel.

Tsja, en dan ga je van 7 wandelgroepjes en 3 x in de week schaatsen of hardlopen naar nul beweging. Wat doe je dan? Ik had eerst niet de motivatie om in mijn eentje te gaan, maar uiteindelijk zag ik de noodzaak van het bewegen in. Ik probeerde iedere dag minimaal een uurtje te wandelen.  Ik heb tussendoor nog mee gedaan aan de Virtual Run on Insulin challenge voor de Bas van de Goor Foundation.

Echter, na een korte periode met relatief weinig beweging, moest ook mijn lichaam weer wennen aan bewegen. Gevolg: Mijn bloedsuiker spiegel zag er weer uit als een plattegrond van de Pyreneeën…..dan weer hoog, dan weer laag. Ik wist niet meer hoe ik mijn pomp moest besturen wanneer ik intensieve beweging had. Het leek als Covid-19 mijn vermogen tot nadenken had platgelegd en dat terwijl ik niet eens besmet was. Mentaal en lichamelijk doet deze periode mij best iets. Het niet kunnen samen zijn met vrienden, familie bezoeken heeft ook een groot emotioneel impact. Maar zoals mijn levensmotto is: Denk in uitdagingen en niet in beperkingen, heb ik mijn moed bij elkaar geschraapt en een doel vastgesteld. Mijn ervaring in de halve marathon van San Sebastian hebben me veel rijkdom gebracht.

Dat was een periode waarin ik me lichamelijk en geestelijk geweldig voelde. En dat gevoel ….. dat wil ik opnieuw.  Ik wil nog een keer naar San Sebastian of naar Lissabon om te hardlopen. Samen met Tomas mijn hardloopmaatje  (in Spanje op afstand) en mijn dochter Neraja (12) zijn we weer begonnen met trainen. Iedere week een klein stukje verder en weer een stukje langer. Te beginnen met 10 x 1 minuut rennen en een duurloopje van 6! minuten. We zijn nu beland in week 10 en inmiddels rennen we 50 minuten. Ik ben nog enorm aan het stoeien met beslissingen: wanneer pomp uit, langzamer, pomp weer aan, wat wel, wat niet eten. Als je diabetes hebt is niks vanzelfsprekend. Ik start meestal met een suiker  van 9 -10. Momenteel zet ik mijn pomp een half uur, voordat ik ga lopen, uit en na het hardlopen weer aan. Dit is nog niet het juiste voor mijn lichaam. Na het hardlopen eindig ik in een hypo en moet ik natuurlijk iets eten. Als ik mijn pomp na het rennen pas aan zet ben ik dus te laat en stijgt mijn suiker meteen door naar grote hoogte. Gevolg na het hardlopen geen fijn gevoel. Ik ga het opnieuw proberen, maar dan ga ik de pomp halverwege het rennen alweer aan zetten…….,mits ik natuurlijk al niet te laag zit,

wordt vervolgd……