Vandaag mocht ik samen met wandelmaatje corrine een reisverslag maken voor Bas zie ook andere verslagen van deelnemers: www.bvdgf.org

Vanmorgen een vroege start in Puenta la Reina. Klokslag 8 uur vertrekken was het motto. Hypo of hyper(moderne) wandelaars vertonen zich aan de start. Het resultaat: een gesplitste delegatie strak in Bas van de Goor shirts. Na instellen van pompen, het nemen van koolhydraten en de geruststellende woorden van Dokter Henk, verenigde de groep zich bij de eerste pauze in een prachtig klaprozenveldje. Het samenstellen van veldboeketten was deze tocht makkelijker dan het reguleren van de bloedsuikers. Hoe belangrijk zo’n eerste half uurs controle is blijkt dan meteen. Een check op het ontbijt, het effect van de eerste wandelmeters, de gekozen insuline en de afgelopen nacht. Eenmaal geijkt, kunnen we de echte kilometers wegtikken. Gelukkig (want dat is er met onze oververmoeide benen gisteren niet meer van gekomen) hebben we ook nog de mogelijkheid gehad om kort iets van de dorpscultuur op te snuiven. Wat een mooi dorpje met typische smalle Spaanse straatjes, een prachtig kerkje met een klokkentoren begroeid met mos, een klepperende ooievaarsfamilie en een schitterende brug over de Arga.

 

Af en toe ook even achteruit kijken om te zien waar we vandaan kwamen. Wat zijn dan de windmolens en pelgrims van gisteren alweer ver weg. Vervolgens een koffiestop in Cirauqui, waar we een echte Pelgrim ontmoeten. Op 7 maart vertrokken vanuit Pieterburen, was deze Pelgrim gelopen tot aan de Franse grens. Helaas. het geld was op. Dan maar een weekje werken op de boerderij en nu is hij al in Spanje op weg naar Santiago. In vergelijking met deze Pelgrim, zijn wij extra luxe Pelgrims. Wat hebben Bas en zijn organisatie het voor ons goed voor elkaar. Alles is geregeld, lunch, pleisters, massage, goed hotel en een heerlijk bed. Dan is wandelen een luxe, ware het niet dat je altijd blijft puzzelen met de suikers. Maar niet zeuren ………”Je hebt wel suiker, maar je bent niet van suiker.” Ook niet tijdens een heerlijke regenbui, want ook dat hebben we vandaag gehad.

Op weg naar Lorca, via een Romeinse weg, ontmoeten we wederom onze Spaanse Camino gangers. Wat leuk om met hen te kletsen over de hitparade, het weer, de omgeving, maar ook over de verschillen in de diabeteszorg in Spanje en Nederland. In plaats van dextro gebruiken de Spanjaarden bijv. citroengelletjes. In Lorca een lunchbreak, en daarna konden de regenjassen in de rugzak, het zonnetje breekt door. We lopen door naar Villatuerta en vervolgens naar ons hotel net buiten het rustieke Estella. Dit waren nog een paar pittige kilometers.

Het hotel was wederom prima; mooie kamers, lekker eten en ons eigen goede gezelschap. Voeten omhoog, drankje op het terras, goed gesprek. Wat bijzonder is het om elkaar in een relatief korte tijd te leren kennen. Ieder met zijn eigen verhaal en zijn eigen Camino doelstellingen. Morgen wacht ons een lange, pittige klim, waar ieder op zijn eigen manier binnen de groep mee aan de wandel gaat.