Vanmorgen werden er uitgezwaaid in de regen door de burgemeester van pamplona. Vol goede moed zijn we vertrokken. De stemming zat er goed in. 1 blaartje heb ik moeten afplakken maar voor de rest zagen de hoefjes er weer fris en fruitig uit. De weg volgen was niet moeilijk door heel pamplona liggen de jacobsschelpen vastgemetseld in het beton. Heel soms ontbrak er eentje. Waarschijnlijk uitgebeiteld door een toerist voor de souvenir-trofeenkast voor thuis. Bij gebrek aan een beitel heb ik dit maar eens een keer gelaten voor wat het was, alhoewel de verleiding groot was. We hebben een hoogteverschil van 466m moeten overbruggen. 11 km stijgen en 13 km dalen. De suikers begonnen perfect. Met een mooie 8.4 aan de startlijn voelt beter dan 3.9. De betonbenen waren verdwenen. Eenmaal op het hoogste punt 1100 m staat er een prachtig vergezicht op je te wachten. Een rij prachtige pelgrims. Ze zeggen helaas niets meer. Ze zullen wel moe zijn van de reis…net als wij. Uitkijkend over de Pyreneeën en zwevende gieten denk ik: Dit wil ik mijn hele leven doen. Tussendoor nog even een Italiaan met een mountainbike naar boven geduwd. Hij was te zwaar beladen. Energie over dacht ik. Helaas dit heb ik natuurlijk weer moeten bezuren met een hypo, maar…. het was voor een goed doel ook hij heeft de pelgrims gezien en voor zo’n stralende Italiaanse lach…daar doe je het voor.