Van Ponferrada naar Villafranca del Bierzo….

Vandaag lopen we volgens het ANWB boekje 5 uur. Onze ervaring is dat wij, met onze controlemomenten, een uur langer onderweg zijn. Daarnaast wordt er vandaag meer dan 35 graden voorspeld, daarom vertrekken we een uur eerder dan de andere dagen. Geen enkele Spanjaard haalt het in zijn hoofd om voor 6 uur te ontbijten daarom hebben we supermercado “Tienda Hendrico Bilo” ingevlogen om ons een koolhydraat-verantwoord en heerlijk ontbijt te serveren.

Om geen allergie bij Bas op te wekken, staat de groep Nederlanders om stipt 6 uur met lampje en al en een Bilo lunchpakket (broodje, cake en banaan) paraat, zodat de Van de Goor Express op tijd kon vertrekken. Zoals wij inmiddels gewend zijn is het parcours vandaag “Bas-vlak”.
Wij lichten deze Bas-vlak toe:
Afdalen wil zeggen dat je voet daalt naar de hak van je schoen. En stijgen kennen we niet, want Bas praat op eigen niveau en hoogte dus in zijn ogen is alles ‘vlak’.

Tijdens onze route over de Bas-vlakte bereikten we Calle del Ricardo, het pad voor ongeleide projectielen (alle stenen liggen schots en scheef, je weet niet waar je aan toe bent). Ricardo is 1 van de jongsten in de groep en wordt door de groep in toom gehouden, zijn gedrag lijkt nog het meest op een jonge puppy. Het begin van de route ging door veel dorpjes met ieder een eigen dorpsooievaar in de kerktoren. Onze gedachten hierachter is dat we vermoeden dat je in Spanje geen status hebt als dorp, wanneer je niet in het trotse bezit bent van deze mooie vogel.

De verzorging door onze Spaanse collega’s was wederom perfect. Onderweg kregen we koud water en fruit (zelf geplukte kersen) aangeboden. Een watergevecht tussen Nederland en Spanje resulteerde bij de fontein in een 1-0 eindstand.

Vandaag gaat het met onze fotograaf gelukkig weer zo goed dat hij op zijn mountainbike keihard de berg af kwam, nadat hij een cursus veterstrikken heeft gehad van Carlos.Tijdens een van de beroemde VandeGoorafdalingen (lees: stijging) veranderde de Bas–express in een boemeltje. Bas vertraagde verontrustend en leek steeds meer in zichzelf gekeerd. Toen wij hem daarop aanspraken bleef hij zorg houden voor ‘zijn wagonnetjes’. Met name voor wagonnetje Marleen. De conducteur Petra werd ingeschakeld en wij deelden haar onze zorg over Bas mee. Zoals altijd houden wij elkaar goed in de gaten en ondernemen actie als dat nodig is.

Wat wij herkenden bij Bas was: vertraging, in zichzelf keren, bij hoog en laag beweren dat alles ok is terwijl iemand aan je vraagt: ‘Gaat het wel goed met jou, zit je niet te laag met je bloedsuiker?”

Het is van levensbelang om hypo ’s en hypers bespreekbaar te maken. Dit zullen we zo meteen in onze dagelijkse briefing in de groep gooien. Deze briefing is zeer waardevol om ervaringen te delen en van elkaar te leren.

In dit kader hebben wij tijdens een meetpauze onze koolhydraat/insuline strategie besproken. We hadden een bloedsuiker van resp. 8,1 en 8,3. We aten hetzelfde, namelijk een appel en een yoghurtje en we hebben beiden geen insuline daarvoor gespoten. Een uur later was het resultaat een bloedsuiker van 12,7 en een van 3,9. Rara, hoe kan dat? Dit soort vragen houdt ons 24/7 bezig. Ook dit gooien we weer in de groep.

Eenmaal aangekomen na ruim 25 km in Villafranca del Bierzo kregen we een stadswandeling voorgeschoteld met een bezoek aan de kathedraal. Een week van huis waarbij je alle tijd hebt om over van alles en nog wat na te denken doet wat met je. Niet allen met mij, maar ook met een groep. Mensen die je eigenlijk niet zo goed kent vertellen hun verhalen, emoties en ook ik heb mijn emoties en verhalen. In de kathedraal heb ik drie kaarsen aangestoken. Deze week sta ik meer dan anders stil bij het verlies van mijn vriendin Ilze en mijn lieve buurvrouw Thea. Ook gaan mijn gedachten uit naar mijn vriendin Ilja die haar zus Myrna op veel te jonge leeftijd heeft verloren. Ter nagedachtenis aan hen heb ik dan ook de kaarsen gebrand. Samen met Henk Bilo gepraat en elkaar de dingen die je meemaakt in het leven besproken, net als iedereen heeft ook Henk een verhaal, het werd een bijzonder gesprek, maar zeer waardevol……..

Ter nagedachtenis aan onze lieve Thea, Ilze en Myrna….