Van El Acebo naar Ponferrada

Om 5.30 uur ging wederom de wekker, en namen we de taxi vanuit de dependance naar het ontbijt.
Wederom een snel ontbijtje met yoghurt en koffie. We namen nog een lunchpakketje mee voor onderweg en om precies 7.00 uur vertrok de wandeltrein met Bas als locomotief voorop, dit proces kreeg langzamerhand de naam de Bas- Express. De stemming zat er goed in. Weliswaar hadden we toch een regenponcho mee, want er was regen voorspelt. Het zou een spannende route gaan worden i.v.m. de afdaling naar Ponferrada. De nuchtere waarde van mij zat op 8. Een prima start vond ik, de pomp liet ik staan op 100%. Aangezien de afdaling op sommige stukken heel spannend zou zijn, en ik daardoor aardig wat adrenaline zou produceren, leek het mij niet wenselijk om de pompstand te verlagen. Adrenaline verhoogt immers de bloedsuikers.

Het eerste dorpje leek wel een spookdorpje. Met 1 cafeetje en voor de rest wat afgebrokkelde woningen waande je in het dorp van Bonanza. De koffie was er heerlijk en na een korte sanitaire stop liepen we het dorp weer uit naar het kastanjebos. We waanden ons in een totaal ander deel van Spanje, het had net zo goed een Drents bos kunnen zijn. Deze afdaling was vrij vlak. Na enige tijd moest er een keuze gemaakt worden. Je kon via de doorgaande weg de route vervolgen (5 km) of via een steile afdaling (3 km). Natuurlijk koos ik voor de laatste uitdagende route. De verdeling van de groep was ongeveer 50/50. Onze fotograaf Ronald ging zo op in zijn werk, dat hij helaas ten val kwam. Een enorme schrik voor iedereen, want het zag er behoorlijk ernstig uit, zowel lichamelijk als fysiek. Hij kon met de taxi verder, maar koos ervoor om toch met de groep naar beneden te wandelen. Respect voor hem! De materiele (lees emotionele) schade was niet gering. Er werd nog lang over nagepraat, dit doet toch iets in een groep.

 

Het was een prachtige tocht met adembenemende vergezichten richting Ponferrada. Na de zware afdaling kwamen we aan in Molinaseca en werd er even tijd genomen voor een korte pauze voor koffie, plaspauze en natuurlijk weer een fotomoment (met helaas een andere camera dan die van Ronald) en was er tijd voor zelfmanagement: insuline/bloedsuiker etc. Het is wel bijzonder om in een heel klein stadje te lopen waar je ineens heel veel mensen met een insulinepomp ziet lopen of met een bloedsuiker sensor. Iedereen is nu extra ingetaped om te voorkomen dat de pompen en/of sensoren loslaten door de warme temperatuur of door het gehijs met de wandelrugzakken. Zo werd ik in de kleuren blauw / wit getaped, alleen de kleur rood uit het logo van Bas van de Goor ontbrak nog. Ik had al een sensor verloren door de hitte (zweten) en ik wilde er niet nog eentje kwijt raken. De suikers waren aardig strak geregeld, ieder uur at ik of yoghurt of een tortilla of een havermoutreep van Sultana. Dit resulteerde in een vrij constante bloedsuikerspiegel.
Ik hoefde tijdens het eten maar 50 % te bolussen i.p.v. 100 %.

Het weer veranderde, het werd donker achter de bergen van Ponferrada en ik voelde letterlijk de (donder) bui al hangen. Het begon te druppelen en al gauw kwamen de poncho’s uit de tas. Ook onze mascotte Apie werd ingepakt.In de verte flitste het en af en toe hoorde ik de donder. Ik wilde me niet laten kennen dus ging mijn wandeltempo omhoog. Ook de suikers stegen weer, alleen de angst voor een onweersbui boven mijn hoofd resulteerde in een piek in mijn bloedsuiker. Deze kon ik gelukkig weg bolussen. De lucht werd alsmaar donkerder en we bereikten met een omtrekkende beweging na 19 km eindelijk Ponferrada. Hier werden we ontvangen door de burgemeester van Ponferrada.

 

 

 

      

Na een persconferentie met Bas en de plaatselijke media werden we uitgenodigd op het kasteel van Ponferrada, waar onze Spaanse Challengers ons opwachten in kasteel kledij. Een rondleiding en fotosessie volgden en om 21.00 uur werden we verwacht om gezamenlijk tapas te eten in het kasteel van Ponferrada.

 

Daar kregen we te horen dat het wellicht verstandig was om morgenvroeg een uur eerder te vertrekken. Het zal morgen 37 graden worden en een lange wandeling qua kilometers. We genoten nog heel even van de zonsondergang:

 

 

Eenmaal terug op de hotelkamer pakten we gauw onze rugzak in, controleerden de suikers nog even voor het slapen gaan en doken we gauw ons bed in. Hoe moest het eigenlijk met het ontbijt geregeld worden, want wandelen zonder iets in de maag leek ons niet fijn. Gelukkig konden we bouwen op de Bas van de Goor Foundation. Alles zou goed komen en geregeld worden, nou en als dat gezegd wordt door Bas en of Petra dan kun je rustig gaan slapen. Met een bloedsuiker van 8.1 ging ik slapen. De wekker werd gezet op 4.30 uur……..

Trouwens er kan nog steeds sponsorgeld voor de Bas van de Goor Foundation gedoneerd worden via:

https://www.bvdgf.org/evenementen/evenement/deelnemers/i/22108/22685/mirjam-de-jonge/

Volg ook onze dagelijkse blogs op de site van Bas van de Goor : https://www.bvdgf.org/nieuws/