Startpunt Rabanal, eindbestemming El Acebo…

We hadden afgesproken dat we deze keer niet allebei onze wekker zouden zetten, dus vertrouwden we op het alarm van kamergenoot Juliet. Een geluk bij een ongeluk , want ik werd 10 minuten na de wektijd wakker. Juliet had het alarm vergeten te activeren! Gelukkig hadden we gisteravond alles al voor de wandeltocht klaar gezet. In een paar snelle acties werd onze hotelkamer weer bewoonbaar gemaakt voor de volgende gasten en stonden we na een snel ontbijtje van yoghurt en koffie, om 7.00 uur voor het hotel in Rabanal. De Spanjaarden sloten aan, een groepsfoto werd genomen en daar gingen we. Met een nuchtere waarde van 13,9 heb ik mijn yoghurt aangevallen door 1 E insuline te geven met vriendje Omnipod en vervolgens te gaan wandelen met 100 %. Dat was de strategie die ik gisteren had bedacht.

De tocht zou een klimtocht worden. In totaal een stijging van 460 m. We spraken af dat we in twee groepen gingen. De mannen met lange benen als eerste, en de rest achter Bas wandelend als een treintje. Bas viel vandaag onder categorie “korte benen”, want hij wilde het tempo laag houden. Het was dan ook een verademing dat Bas voorop liep: hadden we tenminste geen last van de wind!

 

In totaal gingen we 3 x 45 minuten wandelen met daartussen een korte pauze van 5 tot 10 minuten. Natuurlijk werd er ieder uur gecontroleerd, gegeten of gespoten. Na de 3e drie kwartier volgde een langere pauze om iets te kunnen eten. We kwamen aan bij het Cruz de Ferro. Dit is letterlijk vertaald een ijzeren kruis waar de pelgrims vroeger een steen achter lieten. Dit als symbool om alle zware last en zorgen die men met zich meedroeg achter te laten. Overledenen worden herdacht en hiervoor worden monumentjes aangelegd in verschillende vormen van stenen tot foto’s en bloemen.

 

 

Ik heb ook een steen neergelegd als symbool voor Thea. Samen met Juliet zaten we afgezonderd op een bankje ons verdriet te verwerken. Ieder heeft zo zijn eigen herinneringen en belevenissen. Zo fijn om dan niet alleen te zijn, maar wel met stilte verdriet te kunnen delen. Thea was zeer waardevol voor mij en mijn gezin en ik vond dat ze daar een herdenkingsplaatsje verdiende. Mijn bloedsuiker schoot door de emotie even door naar 15, maar daalde na een bolus van 3E en een wandeling van 2 x 1 uur weer naar normale waarden (tussen 4 en 6).

Het wandelen naar het volgende dorp ging perfect. De temperatuur steeg en de weg ook, gelukkig de suikers niet. We kwamen aan bij het dorpje Via Silente. Dit betekent “stilte dorp”. Voor degene die mij kennen is dit het zwaarste deel van deze hele Camino. Ik kan me namelijk nooit zo lang stil houden. Behalve tijdens het klimmen. De slogan hoe steiler, hoe stiller is bedacht tijdens deze wandeling. Via Silente is een soort hippie kamp met maar liefst 1 bewoner. Een vervallen “huis”, maar zo enorm primitief. De man woont er met zijn drie hondjes, heeft zijn lokale barretje voor de pelgrims/toeristen en heeft een primitief bestaan. Het toilet staat als een houten latrine langs de straat. Ook hier weer talloze gedenkmonumentjes. Je waant je qua luxe terug in de tijd van de eerste holbewoners. Verbazingwekkend hoe verwend wij tegenwoordig zijn, deze man toonde aan dat je met heel weinig luxe, toch ook heel gelukkig kan zijn.

Na afscheid genomen te hebben van de “hippie meneer” ging het tempo gestaag weer verder bergopwaarts. De trein van Bas vertrok weer iets later en de sfeer zat er goed in. Het laatste deel van de route ging weer enigszins bergafwaarts. Iedereen ging in zijn eigen tempo afdalen en zo liep ik op een bepaald moment zonder iemand om me heen. Wat een rust! Trouwens ook voor de anderen, want die hoorden mij ook eventjes niet meer kletsen. Ik kwam aan in  El Acebo, de eindbestemming van vandaag. Na een extra rondje van circa 1 km om het hotel gewandeld te hebben, bleek dat ik een afslag gemist te hebben. Natuurlijk daar was ik al bang voor. Gelukkig bleek ik niet de enige.

Het hotel zat overvol en een kleine groep moest uitwijken naar een dependance gebouw. Kamers werden acuut voorzien van extra bedden en zo kreeg toch nog iedereen een warm nestje en een douche tot zijn beschikking. Juliet en ik hadden de hoofdprijs: de bruidssuite! In de avond vond om 19.00 uur de brieffing weer plaats op de hoofdlocatie van het hotel met aansluitend een bbq met de Spanjaarden. Resultaat: nog een keer weer het dorp rond wandelen. De kilometerstand stond al op 21 km, er volgden dus nog wat extra meters. Een prima afstand. Geen last van blaren of andere ongemakken. De brieffing verliep zoals altijd. Veel wisselingen in suikers bij de meesten.

Het koolhydraatprincipe werd nog een keer uitgelegd en de vraag hoeveel suikerklontjes zitten er van nature in 5 liter bloed? Dit zijn 2,5 suikerklontjes. Dat is eigenlijk waar we van nature uit prima op kunnen leven. Kun je nagaan als je een flesje Cola gebruikt om een hypo te bestrijden. Dit zijn ongeveer 7 tot 8 suikerklontjes………na deze Cola betekent dit dat je bloedsuikers enorm omhoog schieten. De truc is om voor jezelf uit te pluizen hoeveel koolhydraten je nodig hebt om uit een hypo te komen. Voor de 1 betekent dit bijvoorbeeld twee blokjes dextro en voor de ander misschien wel vier blokjes. Wees je bewust hoeveel je eet en voorkom dat je een stuiterbal effect krijgt van hoog naar laag en vice versa…..

De bbq met de Spanjaarden leverde gezellige taferelen op. Er werd gezongen voor Juliet haar 50ste verjaardag en een heerlijke chocolademousse taart werd als toetje geserveerd. De Bas van de Goor Foundation had alles weer tot in de puntjes geregeld, voor de ervaringen van de andere Challengers, zie ook www.bvdgf.org

Met een mooie zonsondergang uitkijkend vanaf de heuvels naar Ponferrada genoten de meeste van de Challengers van de unieke ervaringen en gedeelde avonturen. De prachtige wandeling met mooie vergezichten stond in ieders geheugen gegrift. Op naar bed….Morgen de afdaling naar Ponferrada!

Trouwens er kan nog steeds sponsorgeld voor de Bas van de Goor Foundation gedoneerd worden via:

https://www.bvdgf.org/evenementen/evenement/deelnemers/i/22108/22685/mirjam-de-jonge/

Volg ook onze dagelijkse blogs op de site van Bas van de Goor : https://www.bvdgf.org/nieuws/