Na een hele korte, zwoele nacht slapen met de balkondeuren open in Astorga, gaat de wekker af om 5.30 uur. Eigen schuld, hadden we maar niet te lang beneden op het terras moeten blijven hangen. Gauw douchen, ontbijten, koffers uitchecken. Om 7.00 uur stonden we klaar voor onze eerste wandeling. De rugzak was gevuld met vele lekkernijen, vooral zoveel mogelijk koolhydraatarm, maar natuurlijk ook met de benodigde dextro energie en snelle suikers. Het is vandaag 10 juni. Voor mij een bijzondere dag, mijn lieve buurvrouw, Thea, zou vandaag jarig geweest zijn. Helaas, dit jaar zal er geen verjaardagfeestje meer zijn. Vorig jaar na onze zomervakantie overleed ze onverwachts. Ik mis haar nog iedere dag. Morgen zal ik een steen voor haar als herinnering plaatsen bij het Cruz de Ferro. Daarover morgen meer. Vandaag onze eerste wandeling naar Rabanal.

Volgens Petra zal het een vrij vlakke wandeling zijn. Wij vroegen ons na de tocht af, wat Petra dan zal verstaan onder heuvels en stijgen? Eenmaal langs de kathedraal van Astorga zagen we de eerste bewegwijzeringsbordjes al staan. Deze kun je eigenlijk niet missen. Bordjes voorzien van een mooie gele Sint Jacobsschelp. Ook wel fijn, want ik mis door mijn geklets nog weleens een afslag. Dat zal deze week vast nog wel een keer gebeuren.

De suikers begonnen hoog, zo rond de 13. Toch zette ik de basaal stand van mijn pomp op -80% en gaf ik bij het ontbijt een normale bolus. Normaliter zet ik mijn pomp uit bij een lange wandeling. Ik weet echter dat ik met hogere temperaturen een hogere bloedsuiker krijg. En inderdaad, naarmate de heuvels stegen, stegen ook de bloedsuikers. Wat dat betreft een mooie stijgende lijn. Helaas voel ik me met een hoge bloedsuiker niet zo fit, zo ook deze keer. Met wat extra bolussen lukte het mij toch om de suikers weer rond de 9,8 te krijgen. Ik begon meteen weer beter te lopen.

Iedere uur werd er gestopt met de hele groep om de suikers te controleren. Een fijn idee, iedereen wacht op elkaar en je kunt met elkaar sparren over wat te doen? Het is iedere keer weer bijzonder hoeveel verschillen er zijn tussen de mensen met diabetes. Ik verbaas me er telkens weer opnieuw over. Waarom is er niet gewoon 1 handleiding die voor iedereen geldt?

De groep splitste langzamerhand in twee delen, gezien de snelheidsverschillen. Maar afspraak is dat de snelste op de tijd let en stopt na precies een uur wandelen. Deze groep wacht dan op de rest en vanaf dat moment gaat de pauzetijd van 5 minuten in. Zo heeft ook de wat langzamere loper de tijd om op adem te komen.

 

De route was enigszins vlak, maar echt vlak is toch wat anders. Onderweg was er veel te zien, overal liggen stenen op de route met namen van dierbaren, staan er kruisen en andere herdenkingsmonumenten. Het is een bijzondere route, je staat even stil en waant je in de gedachten dat het toch wel bijzonder is, zoveel pelgrims die deze route vroeger en vandaag nog afleggen. Ieder met zijn eigen beweegredenen. Ik vind het rustgevend, even weg uit de dagelijkse sleur. Gedachteloos kunnen genieten van de omgeving en stilstaan bij wat nu echt belangrijk is. Dierbaren die je mist, gebeurtenissen in je leven, alles passeert de revue en soms sta je stil bij hoe je verder wil gaan. Ga ik nog een extra opleiding kinder coaching volgen of iets met post traumatische stress therapie? Welke routes ga ik plannen voor de diabetes challenge en waar start ik volgende week met mijn wandelgroepjes?

Al met al hebben we vandaag 20, 4 km gewandeld van Astorga naar Rabanal. Een mooie, rustige route, vlakke stukken en minder vlak. Enig minpuntje vond ik dat er af en toe een autoweg naast lag, zodat de rust me af en toe stoorde in mijn gedachten…..

Rond 13.00 uur kwamen we aan in Rabanal. Koffers inchecken en de benodigde spieroefeningen gedaan om te voorkomen dat we spierpijn zouden krijgen. Een douche genomen en toen op weg voor de lunch….wij zijn Nederlanders en vinden 14.30 uur al laat voor de lunch, hmmm even vergeten dat de Spanjaarden dan siësta hebben. We vonden na lang zoeken een hostel waar we in een achtergelegen kamertje een lunch mochten nuttigen. Het was te laat om ons een plekje op het terras aan te bieden, want dan zouden er nog meer van die stomme toeristen komen en hadden de Spanjaarden helemaal geen tijd meer voor siësta. De mevrouw van het hostel was overigens erg vriendelijk en begreep dat we honger hadden. Voor 6 euro pp kregen we water, sangria, salade en stokbrood. Heerlijk. Op weg naar ons hotel nog gauw wat waterflessen voor morgen inslaan en nog even ons dagboek bijhouden. Gelukkig had mijn kamergenoot dezelfde missie.

Er volgde wederom een brieffing om 19.00 uur. De bloedsuikerstrategie van vandaag werd besproken en vervolgens werd de vraag gesteld hoe we het morgen denken te gaan doen. Een goed begrip in coaching land: Vragen stellen. Dit betekent nadenken over je eigen gedrag en handelingen om vervolgens weer nieuwe oplossingen te vinden. Mijn strategie wordt: pomp op 100 %, want het zou warm worden. Wat betreft de bolus, laat ik het even afhangen van mijn nuchtere bloedsuiker morgenvroeg.

Om 23.00 uur waren we klaar en wilden we de dag nog afronden met een borrel. Dit kwam ons koud te staan. De hotelbar was gesloten. Wij mochten niet meer uit het hotel en als we het wel deden konden we buiten slapen. Dan maar op ons balkon genieten van een kop thee! Mijn kamergenoot werd tenslotte 50 jaar en dat vier je niet in je eentje. Het werd een gezellig balkontafereel, waarna we besloten dat het beter was voor onze mede hotelgasten dat ook wij gingen slapen. We moesten tenslotte morgen weer aan de wandel. Wekker zou om 5.30 uur weer afgaan…..ook onze mascotte Apie was moe en zat er doorheen…..

Trouwens er kan nog steeds sponsorgeld voor de Bas van de Goor Foundation gedoneerd worden via:

https://www.bvdgf.org/evenementen/evenement/deelnemers/i/22108/22685/mirjam-de-jonge/

Volg ook onze dagelijkse blogs op de site van Bas van de Goor : https://www.bvdgf.org/nieuws/