Vrijdag 9 juni vertrok ik met mijn OV kaart richting station Amsterdam Schiphol, van daaruit verder met de shuttlebus naar het Ibis hotel. Om 21.30 uur aangekomen was het grootste deel van de challenge groep al aanwezig. We werden welkom geheten door Bas en zoals we van hem en Petra gewent zijn was het ontvangst natuurlijk weer helemaal tot in de puntjes geregeld.

Na wat voorpret met wijn, bier, rose en frisdrank gingen we met een voldaan gevoel de nacht in. Even suikers checken en met een mooie 7,8 ging ik met een gerust hart de nacht in. Ik deelde een kamer met Juliet en vanaf dat moment onafscheidelijk. De wekkers werden gezet op 3.44 uur en om 4.15 uur zaten we aan ons ontbijtje. Met de shuttlebus vertrokken we wederom richting Schiphol om het vliegtuig naar Madrid te nemen. Het was voor mij vooral zaak om niet toe te geven aan mijn vliegangst. Verstand op nul en met een bloedsuiker van 18,4 hees ik mij in het vliegtuig. Stoel 9B was voor mij bestemd, 9C voor Juliet (hoe kon het ook anders). Met een paar hobbels in de weg en een licht draaiend gevoel in mijn maag, was het een aangename vlucht. Mijn suiker daalde netjes naar de 6,9 zonder een bolus insuline. Wat adrenaline toch kan doen. Om 10.40 uur kwamen we aan in Madrid. Ik had weer niet goed op het vluchtschema gekeken en beweerde bij hoog en bij laag dat we naar Santiago vlogen, waarop Juliet zei: “Ja, daar komen we heus wel, maar het laatste stukje moet je lopen haha!”

Op het vliegveld Madrid voegden we ons bij een Spaanse challenger van de Diabetesgroep uit Ponferadda en Pamplona. De bus stond klaar en er volgde een reis van ongeveer 4,5 uur richting het eerste hotel in Astorga. Het ontvangst was perfect geregeld. We werden ontvangen door de plaatselijke dansgroep en werden welkom geheten door de burgemeester van Astorga. We kregen informatie over de klederdracht en over de bezienswaardigheden in Astorga.

Na de benodigde fotosessies ging iedereen zijn kamer inruimen en werden we rond 18.30 uur verwacht voor de eerste bijeenkomst van het programma (brieffing).

Bas werd met de minuut enthousiaster en genoot zichtbaar van de gedreven groep challengers. Ik ook. Na de brieffing vertelde Henk Bilo over de regulatie en gaf hij tips en trics. Voor deze sessie werd er van ons verwacht dat we al ons hypo materiaal meenamen en lieten zien aan de rest van de groep. Wel bijzonder, want we hadden net onze koffers uitgepakt, en vervolgens konden we al het voedsel en medicatie weer inpakken. Wat je dan meeneemt voor een week……! Mijn voorraad bestond uit: 2 kilo noten, 12 blokken dextro energy, 32 haverrepen, 2 zakken peccanoten, 2 zakken macedonia noten, 1 zak nougat, 1 zak studentenhaver. Aan medicatie: 2 glucagonpennen, 2 insuline spuiten, 8 flacons insuline, 10 Omnipods, een PDM + reserve PDM , bloedsuikerprikker, strips, sensor en scanner, inclusief reserve scanner en batterijen. Ik zal jullie de rest van de inhoud aan medicatie besparen, maar dit kwam ongeveer neer op 1 kg aan paracetamol, tape, pleisters en alles wat je verder nog nodig zou kunnen hebben tijdens het wandelen. Nu ik dit zo schrijf vraag ik me af hoe ik mijn bagagelimiet heb kunnen halen en wat ik deze week allemaal zou moeten eten, zodat ik volgende week een stuk lichter weer naar huis kan. Hopelijk ook qua lichaamskilo’s.

Na de brieffing ging ieder zijn eigen weg en dit resulteerde in een stadswandeling met een groepje challengers. Er werd genoten van mooie kathedralen en vergezichten.

Om 20.00 uur was het gezamenlijke diner. Natuurlijk werd er na het diner nog wat op het terras gehangen voor de benodigde drankjes, waarna een klein groepje challengers het licht uit deed. Uiteindelijk lag ik om 0.00 uur voldaan in mijn bedje (wederom naast Juliet). Bloedsuikers werden gecontroleerd en pompstanden aangepast. Met een suikertje van 11.8 (prima voor de nacht, want deze ging toch nog wel zakken na zo’n lange dag) viel ik in slaap. De wekker stond op 5.30 uur, zodat we de volgende dag om 6.30 uur konden ontbijten.

Foto’s: www.fotohoogendoorn.nl