Van Las Herrarias via O’Çebreiro naar Santiago, de finale

Om 2.45 uur ging de wekker, nog iets eerder dan afgesproken.  Dit kom omdat het hotel in Herrarias het ontbijt had verzorg in een mooi pakketje. Na nog een hypo van mijn kamergenoot weggewerkt te hebben van mijn kamergenoot konden we om klokslag 3.30 uur vertrekken. Gewapend met hoofdlampjes, stokken en een rijk gevulde rugzak begonnen we aan een loodzware tocht. De insulinepomp werd preventief op -90 % gezet. Al vrij snel zette de stijging in. Het was best lastig lopen, losse stenen, smalle paadjes en een hoge luchtvochtigheid. De thermometer gaf al 28 graden aan en dat zo vroeg in de ochtend. Na het eerste blok van drie kwartier had ik al een flinke hypo te pakken, 2.8. Onderweg geen café om even te stoppen, daarom 3 dextro energy blokjes opgegeten. Hierna ging het weer iets beter. Na nogmaals 45 minuten wandelen ging het weer als een speer naar beneden. De sensor gaf een waarde aan van 2,7. Gelukkig was er op de tweede stop een café open. Bas had dit natuurlijk weer goed geregeld. Er was koffie, tosti en alles waar je op een vroege morgen (5.00 uur!) zin in kon hebben. De café baas leek nog in zijn pyjama te lopen en waarschijnlijk kroop hij gewoon weer terug in bed als wij allemaal weer verdwenen waren. De service was prima. Na een banaan en een kop koffie steeg de suiker netjes naar 8,5. Prima om weer door te wandelen. Pomp bleef uit en gewapend met een extra banaan vervolgden we onze tocht.

De tocht was continu stijgen en na 10 km bereikten we O’Cebreiro. En wat was dat een belevenis. De zon was intussen opgekomen en uiteindelijk konden we ook zien hoe hoog we geklommen waren. Het uitzicht was overweldigend. Een laatste stempel kon geplaatst worden in ons Pelgrimspaspoort. Wat een rustgevende plek is O’ Cebriero. Op bepaalde plaatsen op de berg keken we in een wolkendek, adembenemend. Met een lach en een traan op mijn gezicht wist ik dat ik ook het laatste stukje naar de kathedraal van Santiago zou gaan halen. Bij iedereen in de groep kwamen alle emoties los, tranen trekkend waren sommige verhalen, ervaringen, maar ook overwinningen. Het waren in ieder geval geen tranen van verdriet maar van vreugde.

  

 

Vanaf O’Cebreiro gingen we nog een stuk van 170 km met de bus om vlak voor Santiago uit te stappen. Het laatste stuk van 6 km werd er weer gewandeld. Eerst even shirtjes wisselen met de Spanjaarden en een foto sessie. Het laatste stuk van de wandeling was wel het saaiste stuk van de hele week. De route leidde ons dwars door de stad en inderdaad richting de kathedraal. Eenmaal aangekomen bij de kathedraal was het finalegevoel wederom weer aanwezig. We werden ontvangen door de burgemeester en na de fotosessie voor sponsor Novo Nordisk mochten we de kathedraal in. De ceremonie was indrukwekkend, de wierook vloeide uitbundig door de kathedraal en wat een fantastisch welkom kregen alle mensen met diabetes.

Met deze ceremonie kwam er formeel een eind aan de wehike2changediabetes Challenge. De Compostela was gehaald en het mooie getuigschrift ontvingen we persoonlijk van Bas van de Goor. Ons restte nog een heerlijke namiddag in Santiago waar de souvenirs en herinneringen in grote getallen werden ingekocht. Om 20.00 uur was er nog een gezamenlijk diner en een gezamenlijke hypo. Na het bijsturen van de hypo met sinaasappelsap en dextro en het avondeten kroop iedereen vermoeid in zijn bedje. Samen met mijn kamergenootje sloten we de avond af met een glaasje witte wijn. We proosten op het halen van deze Challenge en zagen er tegenop om weer naar huis te gaan. Wat zo’n groep toch teweeg brengt. Morgenvroeg om 10.00 uur worden we opgehaald en om 12.00 uur vliegen we via Madrid weer terug naar Amsterdam. Op het vliegveld werd nog een diabetesspreekuur met Henk Bilo georganiseerd. Wat hebben we veel geleerd en wat moeten we toch zonder hem? En eenmaal thuis….. gaat het normale leven weer van start……dat zal enorm wennen zijn. Gauw weer een reünie plannen.

Op naar de volgende Challenge: De Nijmeegse 4-daagse!