IMG_0386 (2)

Het avontuur gaat beginnen. Vannacht om 4.00 uur gaat de wekker. De auto wordt gestart en we gaan op weg naar Schiphol. Drie kids achterlatend bij papa, opa en oma. Zij hebben een avontuur thuis, zonder mama. De rest van de groep staat ook voor dag en dauw op.

Vasasport is inmiddels al de sneeuw voor de Vasaloppet aan het controleren in Zweden. Het ziet er goed uit. De freestyle libre sensor is ingeprikt en geactiveerd. De Omnipod gevuld en op een fijne plek aangesloten. Wat dat betreft kan het niet fout gaan. Nu maar afwachten of alles op zijn plek blijft zitten tijdens het langlaufen. Gelukkig gaan we nog een paar dagen trainen en kunnen we alles nog proberen. Blijft de pomp warm, wordt de pomp niet te warm, wat als ik enorm ga zweten, laat de pleister dan los? Allemaal dingen die ik ga ervaren. En dan nog de sensor, werkt hij ook goed in de kou? En…waar laat ik alles onder weg? Hoe voorkom ik dat dingen bevriezen.

En het allerbelangrijkste, wat gaat dit alles doen met mijn diabetes? Diabetes is natuurlijk 24/7 bij me. Een betere partner kan ik niet hebben. Hij wijkt nooit van mijn zijde. Soms laat hij me weleens in de steek. En dat zijn de momenten waarop ik me eenzaam voel en hem niet snap. We hebben het toch fijn samen? Alleen die rotbuien van hem af en toe…Hopelijk hebben we tijdens de Vasaloppet een goede relatie en loopt hij niet bij me weg…of toch liever wel? Soms zou het fijner zijn zonder hem…maar ja we zijn onafscheidelijk, tot de dood ons scheidt hebben we ooit eens afgesproken. En? afspraak is afspraak.

De suikers zijn nu mooi strak, in die zin ben ik er klaar voor. Ik weet niet hoe de Wifi is  in ons huisje. Ik zal proberen mijn blogs bij te houden, maar of dat lukt? Op http://www.bvdgf.org zullen ongetwijfeld ook blogs van onze groep voorbij komen. Mijn startnummer is 17173 en via http://www.vasaloppet.se kun je mij volgen. Dit kan natuurlijk pas op de dag van de Vasaloppet zelf namelijk 6 maart 2016.

Ik hoop op een mooie finish en dat mijn diabetes partner lief voor me is deze week. Ondanks alles blijf ik van hem houden, zonder hem was ik namelijk nooit aan dit avontuur begonnen.

Dan heb ik nog een andere partner (Martinus). Ook zonder hem was ik dit avontuur niet aangegaan, hij staat in gedachten naast me en reist de hele week in mijn hoofd mee. Dank je Martinus dat je in me gelooft en dank ook aan mijn lieve sponsoren voor het vertrouwen in mij. Het doet mij goed deze steun uit soms onverwachte hoek. Respect!